(८) महत्त्व

महत्व
सयौं थोपाहरु मध्येका केहि भाग्यमानी थोपाहरुको संगम पश्चात् बनेको कर्कलोको पातको पानी ,
बांसको हागोको बिचको नलीमा डटपेनको सुइरो घुसाएर बनाइएको `डटपेन´को सहायताले याक छाप कपिमा लेख्न पाउँदा आउने आनंद ,
चप्पल लगाएर हिड्दा हिलोमा गाडिएर चुडिन्छ भनी हातमा बोकेर स्कुलमा पुगी चापाकल/धारामा खुट्टा धोएर लगाएको चप्पल,
दशैं आउनुभन्दा केही समय अगाडि `दशैंको लुगा´ भन्दै सबै दाजुभाइ-दिदीबहिनीहरुलाई किनिदिएको विद्यालय पोसाक र उक्त पोसाक मै मावल जानुको उमंग,
घरमा भिनाजु / फुपाजु वा यस्तै मान्यजनको आगमन हुँदा चुल्होको छेउमा टुक्रुक्क बसी आमा /हजुरामाले बनाइरहेको `चिनी हालेको चिया´ अलिकति खान पाउदाको खुशी ,
अनेकन ठेसहरु सहेर उप्किदै पलाउंदै बचेको खुट्टाको बुढी औंलाको नङ ,
भुटुन सिद्दिएको दिन छिमेकीलाई सुनाउनकै लागि भएपनि आमाले कराइ रन्काएर पानीसहित झ्वांइय्य पारेर ओइरिएको रायोको सागसंग खाएको भात ,
स्कुलबाट घरपुग्दा बिहानको उभृएको भात र त्यो कठाङृएको भातमा मोही र नुन हालेर खान पाउदाको उल्लास ,
घांसको भारी लिएर उकालो आइरहंदा सालिम्मोमा चिप्लिएर भारीसंगै लडेर उठेको ज्यान ,
बिहानै देखि रांगा गोरु नारेर जेठको बांझो जोतिरहंदा
घरबाट खाजको नाममा आउने `चाम्रे´ नाम दिइने `बेसारे भात´ आलिमा बसेर सादेको गुन्द्रुकसंग खादै जगबाट कर्ल्याक-कर्ल्याक पार्दै खाइने पानी,
असारमा लाग्ने कोदालोले छ्याम-छ्याम आलि-आचिला गरिरहदा दिउसोतिर खेतकै गरा छेउमा पिसोट्याएर पोलेको मकै अनि ट्यामीमा लगेको बाक्लो मोही ,
मंसिरमा परात्तैदेखी खेतमा निहुरिएर प्रतिस्पर्धात्मक रुपमा एकोहोरो धान काटिरहंदा खाजाको रुपमा पाइने उसिनेको स्कुस र पिँडालु,

-२०८० भदौ ०४, धरान ।