शिक्षाले सधैं रटाइरह्यो ,
कहिल्यै झुठो नबोल्नु ।
तर संसारमा सबैभन्दा बढी माया गर्ने ,
मेरी आमासँग मैले सबैभन्दा बढी ,
झुठो बोलेको छु ।
आमाबाट टाढा भएको ,
जीवनको पुर्वाधमा,
खल्तीमा थोत्रा कागज अनि ,
रू. एक दुमो बाहेक केहि नभएको दिन ,
बिहान उठेर यताउति गर्दा ,
झन धेरै भोकलाग्ने डरले ,
भाडामा लिएको अध्यारो कोठाको ,
तीन बाइ छ को खाटमा बिछ्याइएको ,
मैलो दरीमा ,
मध्याह्नसम्म पल्टिरहेको बेलामा ,
आमाले ,
हजार बिन्तिपत्र चढाएर ,
छिमेकीको ल्याण्डलाईन फोनबाट ,
घरबेटीको ल्याण्डलाईन फोनमा ,
``खाना खाइस ?´´
भनी सोध्दा ,
``खाएँ आमा !´´
``आज त धेरै दिनपछि ,
एक पावा पनिर ल्याएर ,
मीठो गरी बनाएर खाएँ ।´´
उत्तर पूरा हुन नपाउँदै ,
मेरा कुरा सुनेर अनायास नै ,
आमा सुँक्क-सुँक्क गरेको
आवाज सुनेँ ,
थाहै नपाई
आमाको सुँकसुँकाइमा
मैले कोरस थपेछु ।
यसरी ,
त्योदिन मात्र होइन ,
धेरै दिन , दिनानुदिन दिन ,
दिनहुँ ,
सबभन्दा बढी ,
यसैगरी, आमासँग मैले झुठो बोलेकोछु ।
अब भन जून !
मैले पढेको शिक्षा सही कि
मैले बोलेको झुठो गलत ???
-२०८२ बैशाख १३, धरान ।
No comments:
Post a Comment