(७) सप्तरंङ्गी चमेलीको फूलबुट्टा भरिएर गाँसिएको बैजनी माला

लेखकले स्विकारे झैं सातवटा अलग अलग उपन्यास समानका कथाहरू बोकेर युवामनलाई कुत्कुत्याउने कथासंग्रह हो चमेलीको फूल, बैजनी रुमाल । युवा मनका लेखक सुबिन भट्टराईले आफनो सातौं कृतिमा नयाँ प्रयोग गरेको भेटिन्छ । आख्यान रूपी कथालाई संक्षेपमा पस्कंदै वर्तमान समाजको मसिनो बिश्लेषण संग्रहमा संग्रहित देखिन्छ भन्ने कुरा त विभिन्न कथामा प्रयोग भएका निम्न हरफहरु नै काफी छन ।

कहीँ जानुअघि पुग्नुपर्ने ठाउँको कल्पनाले मान्छेलाई कुत्कुत्याउनुपर्छ । गन्तब्यले नै आकर्षित नगरेपछि बाटो जतिसुकै राम्रो भएपनि यात्रा नमिठै हुनेरहेछ । (एक्स: २०)
संबन्धहरु बचाउनुपर्छ, आफ्ना इच्छा माथि थोरै निर्मम हुन किन नपरोस् । (चमेलीको फूल , बैजनी रुमाल: ३३)
कुनै अज्ञात स्थानमा पनि सुदूरबाट सुख ओसार्न सकिन्छ , खाली आफ्नो कल्पनासित थोरै खेलबाड गर्न सक्नुपर्छ । ( चमेलीको फूल , बैजनी रुमाल: ५४)
विद्यार्थीलाई बुझ्न उनीहरु छेउ गैराख्नु पर्दैन , ... परपरैबाट उनीहरूको लय र रफ्तार जाने हुन्छ ।( अलमल: ८३)
पैसाको उकालो जति चढेपनि चुचुरोमा कहिल्यै पुगिन्न । ( भुइँ: ९५)
मान्छे आफैंमा सम्पुर्ण हुन सक्दैन र ? (साँझ: १४४)
दुःखको काँडे झाङमा होस या सुखको हरियो मैदानमा , समय केहिले छेकिन्न । (२७५२: १८०)
मान्छेले आपसका सानातिना गल्तीलाई माफी दिन किन सक्दैन ?(भग्नावशेष: २१६)

कलिलो उमेरमा हुने शारीरिक भेदभाव (body shaming) को असर र मानसिक तनावको मसिनो बिश्लेषणका साथमा मानिसका `मनपर्ने´ र `मननपर्ने´ चिजबस्तुहरु केवल मस्तिष्कमा कोरिएका स्वघोषित रेखाहरु मात्र हुन , यिनीहरूले मानिसको स्वभाव भने प्रष्ट पार्छन् भन्ने मनोबैज्ञानिक संश्लेषण समेतलाई संग्रहले अंगालेको भेटिन्छ ।

बिपरित लिङ्गीप्रति हुने आकर्षणबाट सामान्यतया शुरूवात हुने संकुचित परिभाषित प्रेमले जब आणुबंशिय निरंतरता पाउँछ , तब शुरु हुन्छ प्रेमको बृहत्तर परिभाषा । अझ त्यसमाथि सावाँको भन्दा ब्याजको मायाले त मानिसलाई मर्न होइन अमरत्वको स्वरुपमा बाँच्न उत्प्रेरित गर्छ । यही संबन्धको धागोलाई निरंतरता दिने सवालमा कतिपय अवस्थामा सन्तान हुर्काउन पो हामी जान्दैनौं कि ? यो मनोसामाजिक प्रश्नको घेराभित्र उनिएको छ भुइँ जसभित्र फरकफरक परिस्थितिमा हिडन सिक्नु मानिसको जीवन हो र ती परिस्थितिजन्य अवयबले लरबराएका खुट्टा थप सबल बनेर अडिग रहन मद्दत गर्छन ।

नारीहरुमा हुने प्रजननजन्य दुर्लभ रोग र ती रोगका कारण उनीहरूमा पर्ने पारिवारिक र सामाजिक विभेदका दार्‍हा नङ्ग्राका दर्पण चित्र चितृत कथाले पाठकलाई तानिरहन्छन ।

समग्रमा , उपन्यास लेखकबाट उपन्यास नै अपेक्षा हुनु आम पाठकको पठनीय अधिकार होला , तर स्रष्टाले आफ्नो रुचिकर सृजना पस्कनु पनि त लेखकीय संप्रभुता नै त होला नि हगि !

- २०८२ कार्तिक ०४ , दमक ।