(१४) हुस्सु

बसन्तमा टाकुराको बादल ,
हिउँदमा तराईको हुस्सु ,
बर्सातमा पहाडको भुइँ-कुहिरो ,
शिशिरमा आकाशको दही ,
साच्चै ! `तिमी´ त `तिमि´ जस्तै छौ ।

पाषाणी देशको ,
पाषाणी देशन्तरमा ,
पाषाणकै खेलौनामा हुर्किएको मलाई ,
तिमि कस्तो छौ, थाहै छैन ,
हिजो तिमि-देशको सपनाले कोट्याउंदा ,
तिमी-गाउँ झिंजो लाग्ने मलाई ,
आज तिम्रो स्पर्श , तिमिको भन्दा रोमाञ्चक ,
तर ...
जसरी तिमिको अन्त्य क्षितिजको मिलनमा ,
त्यसरी तिम्रो अन्त्य वृक्षको ललाटमा ।
अनि फेरि निर्बन्द र निराकार
त्यसैले ...
साच्चै ! `तिमी´ त `तिमि´ जस्तै छौ ।

तिम्लाई समीपबाट नचिन्नेले ,
`तिमि´ त के `तिमी´ पनि भन्दैनन ,
तिम्रो निस्पट निराकार ,
नवागंतुकको सत्कार ,
एक हुल फकिरको मुकुट ,
साच्चै ! `तिमी´ त `तिमि´ जस्तै छौ ।

तिमिले सूर्यालोकको आलिङ्गमा ,
बाफ बनाउदा ,
तिमी जन्मन्छौ , पर्वतारोहण गर्छौ ,
अनेकन सपना तिम्रा होलान् , तिमिबाट छुट्टिदाका ,
एक नवजात शिशु युवास्थामा प्रवेश ।
ठक्कर पर्वतको , उचाई जीवनको ,
ठक्करबाट परिपक्वता , उचाइबाट उपलब्धता ,
परिपक्वताले तिम्रो स्वरुप परिवर्तन ,
हुस्सुबाट बर्षा ;
उपलब्धताले जीवन परिवर्तन,
मान-सम्मान परिवर्तन , प्रतिष्ठा परिवर्तन ।
बर्षा-खहरे-बाढी-खोल्सो-खोलो-नदि हुँदै...,
अन्त्यमा फेरि `तिमि´ ।
उपलब्धिपूर्ण जीवन विसर्जन ,
नदि किनार ; जमिन र जंगल बास ,
उहि यात्रा तिमितर्फ ,
तर तिमि फेरि फर्कन्छौ हुस्सु बनेर ,
जीवन फर्कन्न फेरि जीवन बनेर ।
त्यसैले ...
साच्चै ! `तिमी´ त `तिमि´ जस्तै छौ ।

२०८०-०६-०३, धरान