(१९) भुइँफुट्टा

आजकालका भविष्यद्रष्टा बजारका कुनामा ,
नगर प्रहरीले आफ्नै भविष्य मेट्ला भन्ने डरले ,
दक्षिणासाथ कोही कतैबाट आउने आशामा ,
बस्दारहेछन् ,(अ)रहरले; जीविकोपार्जनका करले ,
तर ...
म त भुइँफुट्टा भविष्यद्रष्टा !

दिनभर धारिलो बन्चरोले ,
बटारिएको साज, चिलाउने , हर्‍ओ , बकाइँयो ,
चिरेपछी हरेक दिनान्तमा हेर्ने गर्थें भविष्य !
ठेउलाले पुरिएका , कालो रगतले लत्पतिएका ,
ती रेखात्मकताले दिन्थ्यो दिब्यज्ञान ,
यो साललाई त पुग्छ होला दाउरा ,
त्यसैले म त भुइँफुट्टा भविष्यद्रष्टा !
चार बजे उठेर ,
पाँच नम्बरे कल्टीले ,
नौ बजेसम्म जोतेपछी ,
कल्टीको अनौ समाउँदा-समाउँदा,
अर्ध-मुष्ठीकर बनेको हातका ,
बाङ्गिएका औंला सोध्याउँदै ,
हेर्दा देखिने पसिनाको सुगन्ध मिश्रित ,
कालो कसमा हेरेपछि ,
आफ्नो भविष्य देख्ने गर्थें ...
अब दुई दिनमा त जेठको बाँझो फोरिसक्छु ।
त्यसैले म त भुइँफुट्टा भविष्यद्रष्टा !

हतारहतार हल खोली ,
हिजो बेलुकादेखि बेखबर बनेका ,
किताब च्यापेर ,
उखरमाउलो प्रवाह नगरी ,
स्कुल हानिएपछी ,
आफ्नो भविष्य देख्ने गर्थें ...
एक दिन म ठुठुठुठुठुु...लो ,
मान्छे बन्छु , हलसँग होईन ,
हरकोहीसँग नजर जुधाएर बोल्न सक्छु ,
त्यसैले म त भुइँफुट्टा भविष्यद्रष्टा !
ठुला-ठुला अक्षरसँग मितेरी लाउँदै ,
देखेको बडेमानको भुइँफुट्टे भविष्य ,
अक्षरका आकार घटेसंगै ,
अप्ठ्यारोमा पर्दोरहेछ ,
अशक्त , निर्बलियो , अपुरो
प्रकाश नदिने बत्ती जस्तो ,
खरी झरेको मादल जस्तो ,
धार झरेको बन्चरो जस्तो ... ,
सबै-सबै अनि अन्त्यमा ...
निब भाँचिएको टेको कलम जस्तो ।

अझै पनि मेरो अन्तस्करण मान्न तयार छैन ,
मेरो भोगाइको पराजय ,
भाँचिएको फलैंचामा बसेर हेर्न छोडेको छैन ,
आफ्नै भविष्य ...
त्यसैले म त भुइँफुट्टा भविष्यद्रष्टा !

-२०८० असोज २८, धरान ।