(३१) जूनले दिएको यातना

म भस्मेको ठुटो थिएँ
कोदालो र खन्तिको मद्दतले
ल्यायौ तिम्रो प्राङ्गणमा
चलायौ बसिला
राँबो , छिनो , खुकुरी , कर्द ...
खै के-के हो, के-के !

नहुन्जेल तिम्रो अन्तरातमाको छिनोफानो
दिइरह्यौ यातना निरन्तर ,
अनि म बने ,
अमुर्त आकृति ,
कुनै इच्छुकले इच्छानुसार,
भित्तामा टाँस्ने ,
बार्‍हसिङ्गेको शिर ।
म सिद्दिको फेदीमा
पहराको सहाराले
सिरेटोको धुनलाई
आफुभित्रै लुकाएर
बसिरहेको बासिन्दा ।

अनायासमै लागेछ्न तिम्रा आँखा ,
चलायौ एउटा छुरी
ल्यायौ बोकेर
पछार्यौ आगनमा ।
तिम्लाई के के सनक चढ्यो
थाहा छैन ,
तर आगो फुकेर
थाल्यौ दिन , यातना मलाई
तिम्रो इच्छाअनुसार ।
तताउने , सेकाउने , प्वाल पार्ने
दिइरह्यौ यातना निरन्तर ।

तिम्रो ओठमा टाँसेर मलाई
तिम्रो कृत्रिम हावाले
फुक्न थालेपछि
मैले हावासँग लुकाएर राखेको
प्राकृतिक धुन फुत्किनु थाल्यो
मुरलीको तिखो धुन बनेर
बाँसुरीको सुरिलो आवाज बनेर ।
अनि म बने
भिरको मालिङ्गोबाट
कसैले इच्छानुसार बजाउने
बजारको बाँसुरी ।
यातनै यातनाको आर्तनादबाट
म बने दोबाटोको मादल
भिरको चिन्डो
अप्ठ्यारोको फर्सी
ढुङ्गाको कापको पिपल
लाम्पातेको सुर्ती
खै के के हो के के
... ... ...

२०८० चैत ०४, धरान ।